تبلیغات
دختری از سرزمین پارس - مطالب مهر 1393

لغت نامه‌ی دهخدا، دال را عقاب معنا نموده و جانوری افسانه‌ای كه سر و بالی عقاب مانند و بدنی شیر گونه و گوش آن مانند اسب است. بنابراین شیردال جانوری خواهد بود كه از شیر و عقاب تركیب یافته و نماد قدرت این دو خواهد بود.

نقش شیر دال در ایران، لااقل از نیمه‌ی دوم هزاره‌ی یكم پیش از میلاد بسیار رایج بوده و به فراوانی بر روی آثار این دوره مشاهده می‌گردد. از جمله بر روی اشیایی كه از پازیریك، جنوب سیبری، محلی كه قدیمی‌ترین فرش دنیا كه به دست هنرمندان ایرانی روزگار هخامنشیان بافته شده بود، كشف گردید، و مهرهایی كه از روزگار آشوریان مربوط به هزاره‌ی نخست پیش از میلاد می‌باشد. 

مردم ایران باستان شیردال‌ها را نگهبان گنجینه‌های خدایان می‌پنداشتند. شیردال‌ها در معماری عیلامی کاربرد داشتند و نمونه برجسته‌ای از آن در شوش پیدا شده است. روی کفل این شیردال نوشته‌ای است به خط میخی عیلامی از اونتاش گال که آن جانور را به اینشوشیناک خدای خدایان عیلام هدیه کرده است. این شیردال که بازسازی شده‌ است، در قلعه شوش نگهداری می‌شود.

در دوران هخامنشیان و از جمله در بارعام تخت جمشید، بر روی چند شی مكشوفه از اشیای فلزی و همچنین تندیسی از این نقش وجود دارد.  در دوره‌ی پارتها نیز این نقش بر روی برخی ظروف قابل مشاهده است. اما عمده حضور این نگاره تاكنون در دوره‌ی ساسانی مشاهده شده است، از جمله پیكره‌ای از این جانور كه هم اكنون در موزه بریتانیا نگهداری می‌گردد و گفته شده كه در نزدیكی رود هیرمند افغانستان یافت شده است.



تاریخ : سه شنبه 15 مهر 1393 | 08:52 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات

سد داریوش هخامنشی یا سنگ دختران در بخش درودزن شهرستان مرودشت استان فارس قرار گرفته است. به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی متاسفانه وضعیت سد داریوش هخامنشی در شرایط عادی توصیف نمی‌ شود. آسیب‌ های طبیعی، میزان رطوبت و نم‌ زدگی را در این اثر تاریخی افزایش داده و به‌ تازگی محل تجمع زباله و تعداد کثیری از معتادان شده است.سد 2400 ساله هخامنشیان جایگاه معتادان در معرض نابودی است!

آسیب‌های طبیعی و نم ناشی از رودخانه و دریاچه کنونی سد درودزن، سد هخامنشی داریوش (سنگ دختران) از یادمان‌ های میراثی استان فارس را  روبه ویرانی و فرسایش می برد. اما در کنار این روند فرسایش و فراموشی، به‌ شوند نگهداری نكردن و معرفی درست آن به‌ فرنام یک اثر تاریخی ، این سازه‌ ی 2400 ساله‌ ی ارزشمند و شگرف، به جایی برای پاتوق معتادان مواد مخدر و مشروبات الکلی تغییر کاربری داده است. شوربختانه آنچه نمایان است میزبانان میراث متروک کهن و باستانی سرزمین‌ مان، معتادان و بی‌ خانمان‌ ها هستند. از سوی دیگر تجمع زباله‌ در پیرامون بنا و رودخانه، حجم بالای یادگاری نویسی در بدنه پل‌ ها و فرو ریختن پایه های پل‌ ها از سال‌ های گذشته این آثار را رو به‌ ویرانی قرار داده است.سد 2400 ساله هخامنشیان جایگاه معتادان در معرض نابودی است!
پهنای دهانه تاق چشمه سد داریوش در پایین  سه متر و ژرفای آن سه و نیم متر و بلندای دهانه آن 2 متر و 10 سانتی متر و بلندای تاج کنونی آن 3 متر است. ایرانیان در گذر تاریخ به ویژه دوره هخامنشی مهارت بسیاری در سدسازی و پل‌ سازی داشته‌ اند. در این میان سد داریوش هخامنشی (سنگ دختران) که در تاریخ 1 /9 /1388 به‌ شماره 27514 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده نمونه‌ ای کم‌ نظیر و تقریباً سالمی در ساختار مهندسی سازه به‌ شمار می‌ رود.سد 2400 ساله هخامنشیان جایگاه معتادان در معرض نابودی است!

این موارد زنگ خطری است برای میراث کهن و جایگاه معنوی آن،  نزد مردم کشورمان، چرا که جامعه نسبت این تخریب‌ها بی‌تفاوت شده  در برخی موارد نیز خود هماهنگ با ویرانی‌های عمدی و گروهی نسبت به میراث فرهنگی و طبیعی می شوند.سد 2400 ساله هخامنشیان جایگاه معتادان در معرض نابودی است!سد 2400 ساله هخامنشیان جایگاه معتادان در معرض نابودی است!باز هم افسوس افسوس!



تاریخ : سه شنبه 15 مهر 1393 | 08:47 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات
در تصاویر حکاکی شده بر سنگهای تخت جمشید هیچکس عصبانی نیست هیچکس سوار بر اسب نیست
هیچ
کس را در حال تعظیم نمی بینید
و در بین این صدها پیکر تراشیده شده حتی یک تصویر برهنه وجود ندارد

این ادب اصیل ما ایرانیان است:
نجابت - قدرت - احترام - ایمان - مهربانی - خوشرویی


تاریخ : یکشنبه 13 مهر 1393 | 04:19 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات

اسکندر مقدونی هنگامی که در یکی از شهرهای ایران از گورستانی عبور می کرد، از مشاهده ی سنگ قبرها بسیار تعجب کرد! پیر مردی را ک آنجا بود مورد خطاب قرار داد و پرسید: چرا در شهر شما همه ی مردم در سنین کودکی یا نوجوانی می میرند؟!! و به سنگ قبرها اشاره کرد که روی آنها نام مردگان و مدت زندگیشان نوشته شده بود و مدت زندگی همه ی مردگان  بین یک تا ده  سال بود!!! پیر مرد سری تکان داد و گفت: در شهر ما رسم بر این است ک بجای عمر طبیعی افراد، میزانی را ک شخص در عمرش گناه نکرده است به عنوان عمر واقعی او حساب میکنیم! هر کسی در آخر عمرش روزهایی را که مرتکب گناه نشده را میشمارد و حساب میکند ک چند سال میشود به فرض مثال اگر جمع همه ی روزهای بدون گناه او دو سال بشود ما روی سنگ قبرش مینویسیم:(مدت زندگی دو سال). اسکندر کمی در خود فرو رفت و بعد از مکثی کوتاه از آن پیرمرد پرسید: اگر روزی اسکندر کبیر در شهر شما بمیرد، روی سنگ قبر او چ خواهید نوشت؟!! آن پیر مرد روشن ضمیر پاسخ داد، روی سنگ قبر او مینویسیم:

((اسکندر مردی ک هرگز زاده نشد..))



تاریخ : یکشنبه 13 مهر 1393 | 04:05 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات






راه شاهی یا جادهٔ سلطنتی از شواهد راه سازی دوران پادشاهی هخامنشیان است. این شاهراه با طول تقریبی 2700 كیلومتر نخستین جاده بین المللی شناخته شده جهان است. راه شاهی، شاهراه و مسیری کاروان رو بوده که پاسارگاد را به تخت جمشید و شوش و دیگر مناطق شاهنشاهی ایران پیوند می‌داده‌است، جاده‌ای که به فرمان داریوش بزرگ هخامنشی ساخت آن از سارد (پایتخت لیدی، غربی ترین بخش های تركیه امروزی) آغاز شد و پس از اینکه پاسارگاد را به تخت جمشید پایتخت هخامنشیان متصل کرد، به شوش کشیده شد و از همان زمان به نام راه شاهی معروف شد. داریوش شاه بارها و بارها برای اداره امور کشوری و برگزاری جشن‌های بهاره در تخت جمشید با گردونه (ارابه) ویژه خود از این جاده گذر کرد. این جاده پر است از خاطره‌ها از پیروزی‌ها، از عبور پر از  شکوه داریوش و خشایارشا و اردشیر و دیگر شاهان هخامنشی در طول ۲۲۰ سال سلطنت، از جشن‌ها و جنگها و ... گیرشمن در كتاب ایران از آغاز تا اسلام به راه شاهی اشاره كرده و می نویسد: «برای حفظ ارتباط بین مراكز مختلف شاهنشاهی و پایتخت های آن، داریوش شبكه ای از منازل بین راه تشكیل داد كه وسعت و اهمیت آن چندان بود كه مدت ها پایدار ماند. این جاده ها كه در درجه اول برای امور اداری به كار می رفت، كاملاً بازرسی و مراقبت می شد. كاروان ها و مسافران از آن عبور می كردند و مبادلات تجاری را كه پایه جدیدی در میان اقوام و دول متحد در میانه قلمرو هخامنشی یافته بود تسهیل می كرد. 
تصویر زیر بخشی از این راه را در تنگه بلاغی نشان می دهد. 



تاریخ : جمعه 11 مهر 1393 | 08:04 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات


مدتها چنین گمان می رفت كه تخت جمشید تنها به منظور نشان  دادن زرق و برق قدرت داریوش و جانشینان وی و به ویژه برای برگزاری آیین های نوروزی بنا شده است. اكنون به كمك لوح های دیوانی می دانیم كه تخت جمشید مركز كل سازمان اداری پارس بوده و سررشته ای تمام در تخت جمشید به هم پیوسته است. مثلا یك كارمند در سفر، همیشه گذرنامه ای ممهور به همراه داشت. در این گذرنامه، آمده بود كه دارنده ی گذرنامه از سوی چه كسی ماموریت دارد، چه مسیری را طی می كند و چه میزان آرد، شراب، و همچنین گوشت برای مصرف شخصی خود و در صورت لزوم برای همراهان و همگاران و زیردستان بایددریافت كند. این هزینه ها ثبت میشد و چنین بود كه باید تصور كنیم در هر مركز حساب رسی و حتی در هر ایستگاه پستی (منزل) یك نفر عیلامی با گل تازه، آماده ی انجام وظیفه بوده است. نویسنده فورا كلوچه ای از گل برمی داشت و با دست هایش آن را به شكل لوح درمی آورد. اغلب اثر این دست های برگل فشرده شده دیده می شود. در برخی از این لوح ها، رد انگشتان گل كار نیز برجای مانده است. یك روی لوح با دست شكل گرفته، بر میزی كوبیده میشد،‌تا سطح دیگر آن هموار شود. تهیه لوح به عهده شاگردی بوده تا دست نویسنده به گل آلوده نشود. چند لوح استفاده نشده كه از ساختمانی درست روبروی عمارت خزانه ی تخت جمشید به دست آمده این برداشت را تایید می كند

به كمك قلم مخصوص نشان میخی را بر لوح هنوز نرم می فشردند. كالای تحویل شده
 را به دقت ثبت می كردند. كارمند مسئول با مهر خود نوشته را تایید می كرد و دریافت كننده نیز نقش مهر خود را یا در قسمت پایین نبشته و یا اگر جای كافی نبود بر پشت لوح می گذارد

بنابراین هر عضو دربار شاهنشاهی هخامنشی كه به نحوی با سازمان اداری سروكار
 داشت می بایستی همیشه مهر به همراه داشته باشد. از همین روی برخی از كارمندان مهر خود را از گردن می آویختند. این مهر اغلب به صورت زیور تزیینی كوچكی نیز كاربرد داشت



اما برگردیم به مسافری كه مهرش را پس از دریافت جیره بر لوح زده است. او
 علاوه بر این لوح باید دو لوح دیگر را نیز مهر میزد. زیرا از هر سند دو رونوشت نیز تهیه میشد. یك نسخه برای بایگانی محلی، نسخه ای برای بایگانی مركز بخش و سومی مستقیما به مركز در تخت جمشید فرستاده میشد. چنین است كه از هر لوحی كه در محل های مختلف تهیه شده، نمونه ای نیز در بایگانی تخت جمشید موجود است. این لوح ها نخست در تخت جمشید كنترل شده و سپس بایگانی میشد.

طبعا نگهداری این لوح ها چندان آسان نبود. نمی توانستند سوراخشان كنند و در
 پوشه قرار دهند! گمان می رود این لوح ها را بر اساس مكان و سال طبقه بندی كرده، در سبد می ریختند و سپس سبدها را در قفسه می گذاردند. برای جلوگیری از آشفتگی، هر سبدی برچسبی خاص داشت. تعدادی از این برچسب ها هم یافت شده است. تكه طنابی را به گوشه ای از سبد می بستند و سپس با خمیر برچسب را به طناب می چسباندند. روی هر برچسب نام كالای حواله های مربوطه، محل صدور سند، نام مامور مسئول و سال تحویل قید میشد. در مجموع این برچسب ها نوع محتوای هر سبد را مشخص می كرد


برگرفته از كتاب از زبان داریوش اثر هایدماری كخ




تاریخ : جمعه 11 مهر 1393 | 07:42 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات
هر کسی که کتاب تاریخ ابتداییش رو نگاه بکنه این عکس رو می بینه برای من که جای تاسف داره پادشاه ها این همه سهل انگاری کردند که ایران مساحتش به 1648195کیلومتر مربع کاهش پیدا کرده برای شما چطور شما چه نظری دارید؟

تاریخ : جمعه 11 مهر 1393 | 07:33 ب.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • نی تالک