تبلیغات
دختری از سرزمین پارس - شعری از بانو هما ارژنگی

  گنجینه‏هاى ملى این سرزمین در طول هزاره‏ها

     با خون جانبازان ایرانى پاسدارى شده‏اند

     و هیچ دشمنى زهره تجاوز به آنها را نخواهد داشت.

 

 اَلا اى سرزمینِ خرّم و مینونشانِ من،

 بلند آوازه دوران، بهارِ بى‏خزانِ من،

 تو ایرانى،

 تو مُلكِ پهلوانانى، تو مهدِ سخت‏جانانى

 دلت دریا، ستبر سینه‏ات آماجِ توفان‏ها

 تو در گسترده تاریخ - یكتا گُردِ میدانى...

 تو را از سِند تا پامیر، از قفقاز تا جیحون،

 تو را تا پهنه رود فرات و دجله من گسترده مى‏بینم...

 

 

 چو شهباز خیالم در هوایت بال مى‏گیرد،

 به دشت و قلّه و دریا و رود و جنگل و هامون

 به هر سو مى‏كنم مأوا،

 از آن اوجِ خیال انگیزِ جان‏افزا،

 خلیجِ فارس را بینم كه چون فیروزه‏اى رخشان،

 به امواج بلند و نقره‏گون با من سخن گوید:

 منم اینك خلیج فارس،

 آن دریاى گوهرزاى ایرانى

 هزاران ساله ماناى تاریخم

 منم نستوه و بشكوه و بلندآوا

 خروشان و ستبر آغوش و پرغوغا

 كهنسالم،

 كهن چون خطّه جاویدِ ایرانم

 كه غیرِ پارس نامى را سزاى خود نمى‏دانم...

 

 

 دمى بر ساحلم بنشین، دمى بر چهره‏ام بنگر

 بر امواج كف‏آلودم نگاهى كن،

 به شب هنگام كز نورِ سپیدِ ماهتابِ آسمان

 بر سینه‏ام سیماب مى‏بارد،

 شبانگاهان كه امواجِ درخشانم

 زرقصِ ماهیان پُر تاب مى‏گردد،

 تو پندارى فریبا آسمانى پر شهابم من

 و یا در چشمِ بى‏خوابِ زمین جادوى خوابم من!

 من آن بحر گهربارم، كه در آغوشِ پرجوشم

 بسى گوهر نهان دارم.

 من آن گنجینه نابم، كه دُرّ و لؤلؤ و مرجان

 زر نایاب 1 و مروارید غلتان از برایت ارمغان آرم...

 

 

 

 من آگاهم، من از گشتِ هزاران ساله تاریخ،

 زایران و انیران، كاوه و ضحاك،

 در دل یادها دارم‏

 همان دریاى پرجوشم كه در دورانِ دورم

 شاه دارا پارس نامیده،

 همان شاهى كه مصر و ترعه‏اش بگشاد 2

 و آگاهم من از شاپورِ ساسان 3، شاهِ ایران

 كاو سزاى قومِ نافرمان تازى در كَفَش بگذاشت...

 و آگاهم من از آن روزگارِ فتنه و آشوب

 آن روزِ نگون بختى،

 كه قومى گرسِنه، نادان و سرگردان،

 چو توفانى به قلبِ تیسفون ناگاه تازیدند

 همه گنجینه‏ها زیر و زبر كردند

 تمامِ یادمانِ علم و دانش را بسوزیدند

 درفشِ كاویانى، اعتبار و فخر ایرانى‏

 به چنگ و ناخن و دندان بدرّیدند

 و هر جایى گذر كردند، گردِ مرگ پاشیدند...

 

 

 من از جان سختى فرزندِ ایرانى،

 من از پیكارِ نور و تیرگى افسانه‏ها دانم

 هم از آن بابكِ خرّم 4

 دلیرِ كوهِ بَذْ، آن گُردِ ایرانى،

 كه كاخِ ظلم را از پایه مى‏لرزاند،

 و یا یعقوبِ 5 نام‏آور،

 كه پیكارش، نبردِ نور و ظلمت بود،

 و یا فرزند بویه 6، آن دلیرِ خطّه دیلم

 كه پیشِ مقدمِ او خودْ خلیفه شرمسار آمد،

 من از جانبازىِ این سَرفرازان

 در دلِ خود یادها دارم‏

 

 

 چو هنگام بهاران، خون سرخِ نازنین فرزندِ ایران،

 دشت‏ها را از شقایق‏هاى خاكِ عاشقان

 گلگونه مى‏دارد،

 من از آن یادگارِ ننگ و بیدادِ عرب

 بر خویش مى‏پیچم.

 كه در بیدادگاهى چون «شلمچه» 7، آن همه ضحّاكیان

 با خیل جانبازانِ ایرانى چه‏ها كردند؟!

 و آن گُردانِ جان بر كف،

 زخوزى و خراسانى، دلیرِ آذرى، كُرد و سپاهانى،

 و یا گیل و بلوچ و دیلمى، اقوام ایرانى

 سرِ تسلیم ناوردند بر مشتى بیابانى...

 و اینك، این منم،

 یكتا خلیجِ فارس،

 هزاران ساله ماناى تاریخم

 كه تا خورشید مى‏تابد

 و تا خون در رگِ فرزندِ ایران گرم مى‏جوشد،

 مرا مزدا اهورا از براى ملكِ ایران پاس مى‏دارد...»



تاریخ : شنبه 10 خرداد 1393 | 10:39 ق.ظ | نویسنده : دختری از سرزمین پارس ..... | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • نی تالک